[TranslationFic] 想い想い Saeyuki

posted on 25 Dec 2012 13:38 by mikkii in Fic

*想い想い さえゆき

**ความรู้สึกของสองคน ซาเอะยูกิ

-----------------------------

 

ซวยหล่ะ ดึกป่านนี้แล้ว แถมยังดื่มไปเยอะซะด้วย ถ้าไม่รีบกลับหล่ะก็แย่แน่ๆ

คิดแล้วก็ยิ่งลน ซาเอะรีบออกมาที่ถนนใหญ่แล้วเรียกแทกซี่ไปยังจุดหมายทันที นั่นคือโรงแรมที่ยูกิรินกำลังรออยู่

“เอ่อ... คือกำลังรีบ ช่วยเร็วนิดนึงได้มั้ยคะ...”
“เวลานี้ไม่ค่อยมีรถ สักสิบนาทีก็ถึงแล้วหล่ะหนู”
“อ่า ค่ะ”

ธันวาคม 2012
อีกแค่ไม่กี่วันก็จะถึงวันเดินทางไปเซี่ยงไฮ้กับมาริยันนุแล้ว ช่วงปีใหม่น่าจะได้กลับมาญี่ปุ่นก็จริง แต่ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าเธียเตอร์ก็จะเปิด เพราะฉะนั้นช่วงฤดูหนาวนี้คงจะอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ซะส่วนใหญ่
ก่อนหน้านี้ก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว แต่ยิ่งใกล้เข้ามากลับรู้สึกสับสน ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้ แต่เพราะการที่ต้องห่างกับเพื่อนๆที่สนิทกันนั้นมันทำให้รู้สึกเหงาขึ้นมา งานเลี้ยงส่งวันนี้ที่มาริจัง โทโมะจิน จิยู ยูโกะจัดให้นั้นยิ่งทำให้รู้สึกมากขึ้น

อุณหภูมิภายในแทกซี่ไม่ได้หนาวอะไร แต่ซาเอะเอามือซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตลอดเวลาพลางคิดว่าป่านนี้ยูกิรินจะหลับไปรึยังนะ... เพราะกำหนดการทำงานของช่วงปลายปีค่อนข้างแน่น ทำให้ไม่มีเวลาที่จะอยู่ด้วยกันเท่าไหร่ การจองโรงแรมในเมืองสองคืนเพื่อจะอยู่ด้วยกันจึงเป็นผลการตัดสินใจของซาเอะและยูกิริน
ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้นและนี่ก็เป็นคืนแรกแต่ซาเอะกลับปล่อยให้ให้ยูกิรินรอแบบนี้

ซาเอะรีบลงจากแท็กซี่แล้วเข้าไปในโรงแรมตรงไปที่ห้องพักทันที เสียบคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูเบาๆ เห็นแสงไฟสีส้มจากภายในห้องลอดออกมา

“กลับมาแล้วนะ... ขอโทษนะปล่อยให้เธอรอ...”

ซาเอะหันไปปิดประตูห้อง ไม่มีเสียงตอบใดๆจากยูกิริน มีเพียงเสียงจากทีวีเท่านั้น
พอเดินเข้าไปก็พบว่ายูกิรินฟุบหลับอยู่ที่โซฟา ส่วนบนโต๊ะและรอบๆโต๊ะก็เต็มไปด้วยกระดาษทิชชู่ที่ถูกพับม้วนเป็นรูปต่างๆ ซาเอะนั่งลงข้างๆแล้วสัมผัสไหล่ยูกิรินเบาๆ

“รินจัง... ซาเอะกลับมาแล้วนะ”
“....... อะ...ซาเอะจัง....”
“ขอโทษนะดึกไปหน่อย...”
“อือ...อื้อ ไม่เป็นไร.... นี่กี่โมงแล้วอ่ะ...”
“....ใกล้จะดีสองแล้วหล่ะ...”
“ฮัดชิ้ว...” ยูกิรินจามออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

ซาเอะมองยูกิรินอย่างเป็นห่วง ช่วงปลายปีงานจะยุ่งมาก เวลาพักผ่อนก็ไม่ค่อยมี มานอนหนาวๆแบบนี้เป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง ซาเอะหยิบกล่องกระดาษทิชชู่บนโต๊ะส่งให้ยูกิรินที่ยังงัวเงียอยู่

“อ่ะ ทิชชู่”
“ขอบคุณนะ.... อ๊ะ... หมดแล้วอ่ะ...”

ซาเอะดูในกล่องทิชชู่ หมดแล้วจริงๆด้วย ปกติโรงแรมจะต้องเตรียมไว้ให้เต็มกล่องไม่น่าจะหมดง่ายๆ แต่พอมองไปรอบๆโต๊ะถึงเข้าใจ ก็ยูกิรินเอามาพับเล่นจนหมดนั่นเอง

“ก็เธอเอามาพับเล่นหมดนี่น๊า....”
“ก็..... เอ๊ะ วันนี้ซาเอะจังพันผ้าพันคอไปด้วยหรอ...”
“อ่อ อันนี้จิยูให้มา บอกว่าที่จีนน่าจะหนาวก็เลยถักมาให้ เธอดูสิมันยาวพอที่จะพันได้สองคนเลยนะ” ซาเอะพูดพร้อมอวดผ้าพันคอผืนใหม่อย่างภูมิใจ
“อืม.... ดีหนิ.... แล้วทำไมเธอกลับมาช้าขนาดนี้เนี่ย ไหนบอกจะกลับมาก่อนเที่ยงคืน” ยูกิรินพูดหน้านิ่ง
“เนี่ยก็โดนจิยูจับตัวเอาไว้ พันผ้าพันคอด้วยกันแล้วก็บอกอย่าไปนะๆ ส่วนพวกยูโกะก็บอกไม่ให้ไปๆ จริงๆก็อยากจะรีบกลับแต่ก็โดนลากไปคาราโอเกะจนได้”
“หรอ?... ฮัดชิ้ววว”
“จามอีกหล่ะ ไหวมั้ย? เพราะเธอนอนหนาวๆแบบนี้ก็เลยจะเป็นหวัดเอาน่ะสิ”
“ไม่ได้เป็นหวัดซะหน่อย”
“อ่ะ... เอาทิชชู่ของเราไปใช้นะ แล้วอย่าเอาไปพับเล่นหล่ะ” ซาเอะพูดพร้อมหยิบกระดาษทิชชู่จากกระเป๋าส่งให้
“....”
“ซาเอะไปอาบน้ำก่อนนะ แป๊ปเดียว รออีกอป๊ปนึงนะ” 
“อื้อ ตามสบายเลย จะอาบนานแค่ไหนก็ได้เลยนะ ส่วนฉันขอนอนก่อนหล่ะกันนะ บนเตียงแน่นอน เธอไม่ต้องห่วงนะ!”

พอยูกิรินพูดจบก็ขึ้นเตียงมุดเข้าไปในผ้าห่มทันที แถมเอาผ้าห่มคลุมหัวซะมิด เห็นแล้วรู้สึกตะหงิดๆไม่ชอบเลย

“รินจังงงง งั้นซาเอะไปอาบน้ำก่อนน๊า...”
ซาเอะบอกด้วยเสียงอ้อน แต่ไม่มีคำตอบใดๆจากยูกิริน และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆจากใต้ผ้าห่มนั้น

จริงอยู่ว่าซาเอะนั้นผิดที่กลับมาช้า แต่ซาเอะก็พูดกับพวกยูโกะออกไปไม่ได้ว่า “ยูกิรินรออยู่ที่โรงแรม” และไม่ใช่สถานการณ์ที่จะแยกตัวกลับก่อนได้เลย เพราะฉะนั้นมันเป็นเรื่องสุดวิสัย เพราะฉะนั้นก็ไม่เห็นจะต้องงอนขนาดนี้เลยไม่ใช่หรอ?

ซาเอะยืนหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถอดนาฬิกาและเครื่องประดับต่างๆ คิดอะไรไปเรื่อย แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเคืองยูกิรินขึ้นมา

“เฮ้อ.... อะไรก็ไม่รู้... เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแท้ๆ จะมางอนอะไรตอนนี้....”

ซาเอะพึมพำออกมาเบาๆแต่ก็ดังพอที่คนใต้ผ้าห่มจะได้ยิน นี่เป็นนิสัยเสียอย่างหนึ่งของซาเอะที่มักจะเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมา

///ผลั่กกกกกกกกกก////

อยู่ๆหมอนก็พุ่งเข้ามากระทบหัวซาเอะเข้าเต็มๆ พอหันไปดูก็พบว่ายูกิรินขว้างหมอนอีกอันใส่เต็มแรง

“อะไรของเธอ! นี่ชั้นผิดหรอ!? เธอเมากลับมาดึกดื่นแล้วก็มาพูดดีว่าอย่าพับกระดาษทิชชูเล่นนะ! ไปนอนดีๆบนเตียงนะ!” ยูกิรินตวาดใส่ด้วยความโกรธ
“ระ...เรื่องนั้นเราขอโทษจริงๆ... แต่นี่เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันมันเหลือน้อยแล้วนะ ก็อยากจะให้มีแต่เรื่องดีๆหนิ.... ยูกิริน.... ซาเอะจะไปแล้วนะ....เธอไม่รู้สึกอะไรหรอ...”
“...นี่ชั้นดูไม่รู้สึกอะไรหรอ...?”
“อืม.... แล้วไม่ใช่อย่างนั้นหรอ”

 

/////ผลั่กกกกกกกกกกก//////

คราวนี้หมอนอีกใบพุ่งเข้าใส่หน้าซาเอะเต็มแรง

“พอกันที! ชั้นไม่อยู่แล้ว!”
พูดจบยูกิรินก็ลุกออกจากเตียงทันที และตรงไปเก็บข้าวของลงกระเป๋า

“นี่จะทำอะรเนี่ย!?” ซาเอะถามด้วยความตกใจ
“ฉันจะกลับ!!!”
“เฮ้ยย.... เดี๋ยวก่อนสิ!”
“ยังไงฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ไม่ได้เหงาอะไรอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นก็ไม่จำเป็นต้องอยู่กับเธอหนิ! ! !”

ยูกิรินพูดเสียงดังด้วยความโกรธ ซาเอะไม่เคยเห็นยูกิรินเป็นแบบนี้มาก่อน จึงกำลังทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไงดี
ทำยังไงดี.... ซาเอะทำให้ยูกิรินโกรธซะแล้ว ถ้าไมทำอะไรซักอย่าง ปล่อยไว้แบบนี้ยูกิรินต้องกลับไปแน่ๆ พอคิดแบบนี้ก็ยิ่งงลนลานขึ้นมา โดยปกติแล้วซาเอะก็มักจะทนอะไรแบบนี้ไม่ค่อยได้ และไม่ใช่คนที่จะทำให้คนรักโกรธได้นานๆอยู่แล้ว

ยูกิรินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อจะหยิบชุดออกมาเปลี่ยน ซาเอะรีบไปยืนขวางเอาไว้และเอื้อมมือทั้งสองจับไหล่ของยูกิริน เพื่อหยุดการกระทำของคนตรงหน้า

“ขอร้องหล่ะ.... อย่าไปนะ....”
“ไม่หล่ะ... ชั้นอยากกลับแล้ว... ซาเอะจัง เธอไม่เข้าใจความรู้สึกชั้นเลย...”
“..............”
“ทั้งๆที่ชั้นรอเธอกลับมา.... แต่เธอกลับพูดว่าชั้นไม่รู้สึกอะไรแบบนี้.... รู้สึกแย่อ่ะ... ชั้นกลับดีกว่า...”

น้ำใสๆค่อยๆซึมออกจากดวงตาคู่นั้น มีเสียงสะอื้นออกมาเบาๆ พอซาเอะเห็นแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจขึ้นมา ค่อยๆดึงยูกิรินเข้ามากอดอีกใจนึงก็กลัวว่ายูกิรินจะไม่ยอมให้จับ
ซาเอะมองผ่านไหล่ยูกิรินไปภายในห้อง บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยกระดาษทิชชู่ที่ถูกพับ กล่องกระดาษทิชชู่เปล่าๆ โคล่ากระป๋องที่ถูกดื่มจนหมด และเบียร์กระป๋องที่ดื่มค้างเอาไว้
อืม.... ยูกิรินที่ไม่ได้ชอบดื่มเหล้าดื่มเบียร์เท่าไหร่เปิดเบียร์กระป๋องแบบนี้ ช่วงเวลาที่รอซาเอะกลับมาคงจะเบื่อและไม่มีอะไรทำแน่ๆ ทีวีก็คงไม่มีอะไรน่าดูถึงทำได้แค่ดื่มและเล่นกระดาษทิชชู่ระหว่างรอ

จะว่าไปแล้วตอนที่บอกกับยูกิรินว่าพวกยูโกะนัดเลี้ยงส่งกระทันหัน ยูกิรินก็ยิ้มและบอกว่า “จะรอที่โรงแรมนะ เธอไปกับพวกนั้นเถอะ” พอชวนให้ไปด้วยกัน ยูกิรินก็บอกว่าไม่ดีหรอก เดี๋ยวจิยูจะน้อยใจ อย่าดีกว่า
ทั้งๆที่ยูกิรินอุตส่าห์โกหกคุณแม่แล้วมาพักที่โรงแรมด้วยกันแท้ๆ ยังต้องเกรงใจพวกยูโกะอีก แต่ซาเอะกลับพูดจาแบบนั้นออกไป...

“ขอโทษนะ.... ขอโทษจริงๆ ซาเอะไม่ดีเอง.... ปล่อยให้เธอรอ และไม่ได้ติดต่อเธอเลย”
“.....................”
“คือทิชชู่ในกล่องกลายเป็นแบบนั้น.... และเห็นเธอหลับไปหนาวๆแบบนั้น เลยเผลอพูดจาแบบนั้นออกไป.... ฉันไม่ทันนึกถึงความรู้สึกของเธอ ขอโทษนะ.... ขอร้องหล่ะ.... คืนนี้อยู่ด้วยกันนะ....”

ยูกิรินซบหน้าลงที่ไหล่ของซาเอะ ร้องไห้และเช็ดน้ำตาลงตรงนั้น ซาเอะเองก็เพิ่งเคยเห็นยูกิรินร้องไห้แบบนี้ ยิ่งรู้สึกผิดเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนพูดออกไป ทำไมถึงพูดออกไปนะ ว่าไม่รู้สึกอะไร....

ยูกิรินที่ร้องไห้อยู่ทุบไหล่ของซาเอะไม่หยุด “เธอนี่มันบ้าๆๆๆบ้าที่สุด”
แรงทุบจากมือของยูกิรินไม่ได้ทำให้ซาเอะเจ็บอะไร แต่ท่าทางของยูกิรินนั้นทำให้ซาเอะเจ็บเข้าไปถึงหัวใจ ทำได้แค่เพียงปล่อยให้ยูกิรินทำตามใจ และกล่าวขอโทษซ้ำไปซ้ำมา

“อืม.... ช่างเถอะ ไม่เป็นไร”

 ยูกิรินเอ่ยขึ้นก่อนจะทุบครั้งสุดท้าย

“เอ๊ะ.... อะไรคือไม่เป๋นไร? คือหายโกรธแล้ว?”
ซาเอะถามอย่างหวาดๆ ไม่กล้ามองหน้ายูกิรินเต็มๆ
“เธอไปอาบน้ำสิ” ยูกิรินบอกเสียงเรียบ


“.อ่ะ อื้อ... คือเธอไม่กลับแล้วใข่มั้ย? จะอยู่...?”
“อื้อ ไม่กลับ...”
“จริงนะ? เราขอเอาชุดของรินจังเข้าไปในห้องน้ำด้วยได้มั้ยอ่ะ...”
“โอ้ย เธอหนิ ก็บอกแล้วไงว่าไม่กลับ....”
“จริงๆนะ? แน่นะ?”
“อือ... จะรอบนเตียงนะ เร็วๆหล่ะ”

.

.

.

.

.

ซาเอะเหลิอบมองไปยังนาฬิกาที่หัวเตียงที่บอกว่าขณะนี้เป็นเวลาตีสี่
“รินจัง จะใส่เสื้อมั้ย?” ซาเอะถามยูกิรินที่นอนอยู่ภายในอ้อมกอดของตน

“ไม่ใส่... คืนนี้อยากนอนแบบนี้ ไม่ต้องใส่อะไรแบบนี้แหละ”

ภายในห้องมืดๆที่มีพียงแต่แสงไฟจางๆจากภายนอก ดวงตาของยูกิรินนั้นชัดเจนเป็นประกายกว่าสิ่งใด เป็นแววตาที่อ่อนโยนยิ่งนัก

“อื้อ... แต่แบบนี้สงสัยตอนเช้าต้องอยากทำอะไรกับเธออีกแน่เลย”
“ก็ทำสิ”
“เอ๋? แต่พรุ่งนี้เธอต้องไปที่บริษัทไม่ใช่หรอ?”
“อ่า.... อันนั้นไม่เป็นไรหรอก เค้าแค่นัดเข้าไปจัดการเรื่องค่าเดินทางเท่านั้น ขอเลื่อนเวลาก็จบแล้ว”
“อื้อ... งั้นพรุ่งนี้ก็มีเวลากันถึงตอนกลางวันเนอะ”
“ซาเอะจัง... กอดหน่อย”

ซาเอะขยับตัวเข้าหายูกิรินที่นอนหนุนแขนของตนอยู่  ดึงร่างแบบเข้ามากระชับกอดให้แน่นขึ้น เมื่อหน้าอก หน้าท้องสัมผัสแนบชิดกันก็รับรู้ถึงอุณหภูมิร่างกายจากยูกิริน
เช่นเดียวกับใบหน้าที่เหลือระยะห่างเพียงเล็กน้อย ซาเอะไล่จูบบนใบหน้าของยูกิริน ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา แก้ม ปลายจมูก สีหน้าของยูกิรินที่ดูง่วงเต็มทีแต่ก็ตอบรับทุกการกระทำของซาเอะนั้นช่างน่ารักมากๆเลย

“นอนมั้ย?” ซาเอะกระซิบถาม
“ไม่เอา ถ้าไม่กล่อมฉันดีๆคืนนี้นอนไม่ได้หรอกนะ”
“อื้อ  รินจัง ฝันดีนะคะ”
“ไม่เอาอ่ะ พูดว่ารักสิ” ยูกิรินไม่ยอม
“อะไรเนี่ย ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้เนี่ย....”
“ก็ใช่ไง คืนนี้ฉันจะเอาแต่ใจ จะงอแงแบบนี้แหละ”

ยูกิรินพูดก่อนที่จะขยับตัว เอื้อมแขนอีกข้างโอบตัวซาเอะเอาไว้ หน้าอกของทั้งคู่จึงแนบกันมากยิ่งขึ้น ซาเอะที่รับรู้ถึงสัมผัสนั้นก็รู้สึกเขินขึ้นมา ทั้งๆที่สัมผัสมาหลายต่อหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่คุ้นเคยสักทีกับความรู้สึกนี้ ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ยังรู้สึกเหมือนตอนสัมผัสครั้งแรก

“ชั้นชอบหน้าอกเธอจัง... รู้สึกดี” ยูกิรินพูดซุกหน้าลงที่คอของซาเอะ
“ซาเอะก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน สัมผัสของหน้าอกรินจังก็รู้สึกดีมากเลย”

ซาเอะลูบผมของยูกิรินเบาๆ รับรู้ถึงกลิ่นหอมจากร่างบางในอ้อมกอด กลิ่นหอมของยูกิรินคือกลิ่นที่ซาเอะชอบมากที่สุด

“ยูกิ....”
“หืมมม...?”
“.... รักนะคะ...”  ซาเอะกระซิบเบาๆข้างหูยูกิริน
“ซาเอะจัง....” ยูกิรินเรียก เหลือบมองซาเอะอย่างเขินๆ
“ขา?”
“ยูกิก็...รักนะคะ”

ยูกิรินขยับทั้งสองมือมาจับทีหน้าของซาเอะ เหมือนจะจับที่ผมแต่ยูกิรินกลับดึงซาเอะเข้ามากอดก่อนจะขยับตัวให้ใบหน้าซาเอะอยู่ที่เนินอกของตนพอดี

“ไม่เอาอ่ะ....”
“หือ? อะไรคะ?”
“ไม่อยากให้เธอไปที่อื่นเลย...” ยูกิรินพูดเสียงสั่น
“อื้อ... ซาเอะก็ไม่อยาก...”
“เธอก็เลิกสิ ไม่เห็นต้องไปเลย เซี่ยงไฮ้น่ะ”
“นี่เป็นครั้งแรกนะที่ได้ยินเธอพูดอะไรแบบนี้....”
“ก็วันนี้ชั้นเอาแต่ใจหนิ จะพูดทุกอย่างเลย”
“อื้อ ซาเอะก็ไม่อยากไปที่ๆไม่มีรินจัง”
“เธอไม่อยากจริงๆด้วย”
“ใช่ ก็ซาเอะรักองค์หญิงเอาแต่ใจอย่างรินจังนี่ ซาเอะก็เป็นเจ้าชายเอาแต่ใจเหมือนกันไง”

เนินอกของยูกิรินเปียกขื้นไปด้วยน้ำตาของซาเอะ....

“ดีจังที่เราไม่ชอบเหมือนกัน เอาแต่ใจกันทั้งคู่เลยเนอะ”

ยูกิรินดันซาเอะออกจากตน ก่อนจะจูบลงไปที่ริมฝีปากนั้น
เป็นจูบที่อ่อนโยน คุ้นเคย ทุกครั้งที่ขยับริมฝีปากจะมีเสียงหลุดออกมาว่า “อย่าไปนะ” ซ้ำไปซ้ำมา

จูบที่เต็มไปด้วยรสน้ำตาแบบนี้คงจะอยู่ในใจไม่รู้ลืม

 

----------------End ? -------------------

edit @ 25 Dec 2012 13:42:14 by Kutan~>

[TranslationFic] 「特効薬」SaeYuki

posted on 30 Jun 2011 16:46 by mikkii in Fic
credit: 君が大好きだ
http://mblg.tv/you0618/entry/155/?cur=category&val=1

 
 
「特効薬」 (ยาวิเศษ) さえゆき
 
---------------------------------
 
 
 
ปิ๊ปๆๆ.... ปิ๊ปๆๆ....

เสียงจากเครื่องวัดอุณหภูมิดังขึ้น พร้อมกับตัวเลข
 


38.6°C



"อ่าา... ป่วยจนได้"


สงสัยจะดูแลสุขภาพไม่ดีพอ...
ช่วยไม่ได้ วันนี้คงไปทำงานไม่ไหว

ว่าแล้วก็รีบโทรหาเมเนเจอร์ ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง...








ปิ๊งป่องงงง



ลืมตาขึ้น หลังจากได้ยินเสียงออดจากทางประตู

พอรู้สึกตัวข้างนอกก็มืดซะแล้ว



"อื้อ....."


แม้แต่เสียงก็หายไป...
ค่อยๆเดินไปที่ประตู พอเปิดออกไปก็เจอเธอยืนรออยู่


"ซาเอะจัง... เป็นไงบ้าง?"
"เอ๋... อา.... ยูกิรินนี่เอง...."
"...ไหวมั้ยเนี่ย?!"
"อื้อ สบายสบาย ชิวมากๆ"
"อย่าโกหกได้มั้ย! รีบๆไปนอนเลย"


รินจังดุ แล้วก็จูงกลับมาที่เตียง
น่าอายจริงๆ ต้องมายอมร่างบางๆผอมๆแบบนี้


"จริงๆเลยนะเธอหนิ... มีไข้มั้ย?"
"อ่อ.... ไข้อ่อนๆเอง"
"จริงหรอ?"
"อื้อ"
"ถามจริง?"
"....38.6'C"
"นั่นมันอ่อนตรงไหนกัน"
"...ขอโทษคับ..."
"รอแป๊ปนึงนะ"


รินจังบอก ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
หยิบของมากมายออกมาจากถุงที่ถือมา
เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ คนๆนี้ทำอาหารได้ด้วยหรอ...


"เอาผมม้าขึ้นสิ"
"คับww"


รู้สึกถึงความเย็นบริเวณหน้าผาก
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้


"ยกหัวขึ้นหน่อย"
"ค้าบ...ww"


รู้สึกถึงความเย็นจากหมอน


"หมอนน้ำแข็งหรอ... ดูคลาสสิคดีเนอะ..."
"พูดอะไรของเธอ ทำอย่างนี้ไข้จะได้ลดไง"
"จริงดิ...."
"เจ็บคอรึป่าว? หิวน้ำมั้ย?"
"อือ.... นิดหน่อย"
"อ่ะ ดื่มซะ"


รินจังส่งเครื่องดื่มเกลือแร่มาให้


"แล้วหิวมั้ย?"
"ไม่อ่ะ"
"... โกหกสินะ"
"เอ๊ะ... ป่าวนะ...."
"สบายใจเถอะ ถ้าหาให้กินก็ของสำเร็จรูปน่ะแหละ"
"... หิว...."
"เธอหนิ..."


มองตามรินจังที่เดินหายเข้าไปในครัว
รินจังหันกลับมามองแล้วบอกว่า "ชั้นไม่ทำอาหารสำเร็จรูปพลาดหรอกนะ" แล้วก็หัวเราะ

จริงๆแล้วไม่ได้มองเพราะคิดแบบนั้นซะหน่อย...



"อ่ะ เสร็จแล้ว"

วางข้าวต้มลงตรงหน้า
ไม่ได้กินข้าวต้มมาตั้งนานแน่ะ


"กินหล่ะนะ..."
"เชิญ"
"... อร่อยนะเนี่ย"
"ใช่มะ? ก็แค่อุ่นเฉยๆหนิ"
"คราวหน้าอยากกินฝีมือรินจังบ้าง...."
".... ขอเวลาหัดก่อนนะ"
"คับ....ww"


สีหน้ารินจังเหมือนจะไม่พอใจนิดหน่อย
แต่กลับดูน่ารักมากๆเลย
ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ อยากจูบจัง... แต่ อย่าดีกว่า


"... เป็นอะไร?"
"หือ? อ๊ะ เปล่า..."
"โกหกอีกแล้วนะ"
"ไม่มีอะไรจริงๆ..."
"หือ...."
"....ทำไมหล่ะ?"


พอถามไปแบบนั้น จู่ๆรินจังก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
รู้สึกถึงสัมผัสที่ริมฝีปาก


"เมื่อกี๊คิดจะทำแบบนี้หล่ะสิ?"
"....บ้า"
"อะไร...w"
"เดี๋ยวก็ติดหวัดหรอก..."

ตอบแบบไม่พอใจ
แต่รินจังกลับยื่นมือมาลูบหน้าเบาๆ ก่อนจะบอกว่า


"ติดก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย"



พอเถียงกลับไป ก็โดนว่าแล้วก็โกรธซะงั้น


"วันนี้จะค้างมั้ย...?"
"ถ้าเธออยากให้ค้าง"
"... งั้นอยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิ"
"... อื้อ..."


แล้วก็นอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
หลับไปทั้งๆที่จับมือกันอยู่


มีความสุขจริงๆ
อยากหายป่วยเร็วๆจัง


ปิ๊ปๆๆ ปิ๊ปๆๆ

"36.5°c รินจัง! เค้าหายแล้วนะ!"

พอหันไปหารินจัง
ก็พบว่ารินจังดูสีหน้าไม่ดีเลย
พอลองวัดอุณหภูมิดูก็....


"38.2°c...."
"รินจัง...."
"ฮ่าๆ... ติดหวัดซาเอะจังซะแล้ว..."
"ให้ตายเถอะ รินจัง!!"


การจูบเนี่ยถือเป็นยาดีจริงๆด้วย

งั้นเดี๋ยวซาเอะจะรักษาให้เอง!
 
 
 
-- end--
 
 
ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นกันหน่อยนะ
ว่างๆจะได้แปลอีก ww