totally fine~

 

 

 

---------------------------------

 

 

 

ปิ๊ปๆๆ.... ปิ๊ปๆๆ....

เสียงจากเครื่องวัดอุณหภูมิดังขึ้น พร้อมกับตัวเลข

 

38.6°C



"อ่าา... ป่วยจนได้"


สงสัยจะดูแลสุขภาพไม่ดีพอ...
ช่วยไม่ได้ วันนี้คงไปทำงานไม่ไหว

ว่าแล้วก็รีบโทรหาเมเนเจอร์ ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง...








ปิ๊งป่องงงง



ลืมตาขึ้น หลังจากได้ยินเสียงออดจากทางประตู

พอรู้สึกตัวข้างนอกก็มืดซะแล้ว



"อื้อ....."


แม้แต่เสียงก็หายไป...
ค่อยๆเดินไปที่ประตู พอเปิดออกไปก็เจอเธอยืนรออยู่


"ซาเอะจัง... เป็นไงบ้าง?"
"เอ๋... อา.... ยูกิรินนี่เอง...."
"...ไหวมั้ยเนี่ย?!"
"อื้อ สบายสบาย ชิวมากๆ"
"อย่าโกหกได้มั้ย! รีบๆไปนอนเลย"


รินจังดุ แล้วก็จูงกลับมาที่เตียง
น่าอายจริงๆ ต้องมายอมร่างบางๆผอมๆแบบนี้


"จริงๆเลยนะเธอหนิ... มีไข้มั้ย?"
"อ่อ.... ไข้อ่อนๆเอง"
"จริงหรอ?"
"อื้อ"
"ถามจริง?"
"....38.6'C"
"นั่นมันอ่อนตรงไหนกัน"
"...ขอโทษคับ..."
"รอแป๊ปนึงนะ"


รินจังบอก ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
หยิบของมากมายออกมาจากถุงที่ถือมา
เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ คนๆนี้ทำอาหารได้ด้วยหรอ...


"เอาผมม้าขึ้นสิ"
"คับww"


รู้สึกถึงความเย็นบริเวณหน้าผาก
นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้


"ยกหัวขึ้นหน่อย"
"ค้าบ...ww"


รู้สึกถึงความเย็นจากหมอน


"หมอนน้ำแข็งหรอ... ดูคลาสสิคดีเนอะ..."
"พูดอะไรของเธอ ทำอย่างนี้ไข้จะได้ลดไง"
"จริงดิ...."
"เจ็บคอรึป่าว? หิวน้ำมั้ย?"
"อือ.... นิดหน่อย"
"อ่ะ ดื่มซะ"


รินจังส่งเครื่องดื่มเกลือแร่มาให้


"แล้วหิวมั้ย?"
"ไม่อ่ะ"
"... โกหกสินะ"
"เอ๊ะ... ป่าวนะ...."
"สบายใจเถอะ ถ้าหาให้กินก็ของสำเร็จรูปน่ะแหละ"
"... หิว...."
"เธอหนิ..."


มองตามรินจังที่เดินหายเข้าไปในครัว
รินจังหันกลับมามองแล้วบอกว่า "ชั้นไม่ทำอาหารสำเร็จรูปพลาดหรอกนะ" แล้วก็หัวเราะ

จริงๆแล้วไม่ได้มองเพราะคิดแบบนั้นซะหน่อย...



"อ่ะ เสร็จแล้ว"

วางข้าวต้มลงตรงหน้า
ไม่ได้กินข้าวต้มมาตั้งนานแน่ะ


"กินหล่ะนะ..."
"เชิญ"
"... อร่อยนะเนี่ย"
"ใช่มะ? ก็แค่อุ่นเฉยๆหนิ"
"คราวหน้าอยากกินฝีมือรินจังบ้าง...."
".... ขอเวลาหัดก่อนนะ"
"คับ....ww"


สีหน้ารินจังเหมือนจะไม่พอใจนิดหน่อย
แต่กลับดูน่ารักมากๆเลย
ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ อยากจูบจัง... แต่ อย่าดีกว่า


"... เป็นอะไร?"
"หือ? อ๊ะ เปล่า..."
"โกหกอีกแล้วนะ"
"ไม่มีอะไรจริงๆ..."
"หือ...."
"....ทำไมหล่ะ?"


พอถามไปแบบนั้น จู่ๆรินจังก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
รู้สึกถึงสัมผัสที่ริมฝีปาก


"เมื่อกี๊คิดจะทำแบบนี้หล่ะสิ?"
"....บ้า"
"อะไร...w"
"เดี๋ยวก็ติดหวัดหรอก..."

ตอบแบบไม่พอใจ
แต่รินจังกลับยื่นมือมาลูบหน้าเบาๆ ก่อนจะบอกว่า


"ติดก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย"



พอเถียงกลับไป ก็โดนว่าแล้วก็โกรธซะงั้น


"วันนี้จะค้างมั้ย...?"
"ถ้าเธออยากให้ค้าง"
"... งั้นอยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิ"
"... อื้อ..."


แล้วก็นอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน
หลับไปทั้งๆที่จับมือกันอยู่


มีความสุขจริงๆ
อยากหายป่วยเร็วๆจัง


ปิ๊ปๆๆ ปิ๊ปๆๆ

"36.5°c รินจัง! เค้าหายแล้วนะ!"

พอหันไปหารินจัง
ก็พบว่ารินจังดูสีหน้าไม่ดีเลย
พอลองวัดอุณหภูมิดูก็....


"38.2°c...."
"รินจัง...."
"ฮ่าๆ... ติดหวัดซาเอะจังซะแล้ว..."
"ให้ตายเถอะ รินจัง!!"


การจูบเนี่ยถือเป็นยาดีจริงๆด้วย

งั้นเดี๋ยวซาเอะจะรักษาให้เอง!

 

 

 

-- end--

 

 

ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นกันหน่อยนะ

ว่างๆจะได้แปลอีก ww

ชีวิตช่วงนี้
- กลับมาโอซาก้าตั้งแต่ปีที่แล้ว รอบนี้มาทำงานไม่ได้มาเรียน
- แต่ก็เต็มที่กะคอนเสิร์ตและอีเว้นท์ตามเคยนะ
- คอนที่ตระเวนไปมาตลอดปี คัตตุน เฮเซจั้มพ์ นิวส์ โซโล่ยามะพี โซโล่อุเอดะ คันไซจูเนียร์(น้องลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น 2 คนนั้นยังน่าเอนดูเหมือนเดิม) คอนมอนิ่งมุสุเมะ คอนดรีมมุสุเมะ ประมาณนี้....
- ส่วนมายบูมช่วงนี้คงเป็นเอเคบี เริ่มจากจำชื่อได้แค่บางคน แต่เพื่อนฝูงในเฟซบุ๊กก็แทกรูป โพสคลิปกันเป็นประจำ ผ่านตาผ่านไปผ่านมาเริ่มจำได้เรื่อยๆ(โทษเพื่อน) ประกอบกับเด็กพวกนี้ออกสื่อกันเยอะเหลือเกิน ไปไหนมาไหนก็ต้องเจอ ตามความน่าจะเป็นแล้วมันต้องมีสักคนเข้าตาป่ะ?
- แต่คนที่เข้าตาก็ลืมไปแล้ว....
- และคนไม่เข้าตาก็มาแรงเกิน จากที่ไม่ชอบซาเอะตอนนี้ก็กลายเป็นอย่างน้อยต้องไปเจอให้ได้อย่างน้อยเดือนละครั้ง.... (อนาถตัวเองจริงๆ...)

ประมาณนี้
ต่อจากนี้
- ก็คงไม่อัพบ่อยหรอก อยากติดตามขอเชิญที่ทวิต @vinitann
- แล้วก็ว่าจะอัพฟิกแปลที่บลอกนะ (แปะตามอารมณ์)
- ถ้ามีใครอยากได้ซิงเกิ้ลดีว่าบอกได้นะ ซื้อให้ได้แต่ขอบัตรอีเว้นท์และหิ้วกลับให้ปลายเดือนสิงหาคับ